Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

gora

11listopada2013Odzyskanie Niepodległości

 

Wybuch I wojny światowej w 1914 roku, w której państwa zaborcze walczyły po przeciwnych stronach, wzmógł nadzieje Polaków na odzyskanie niepodległości. Najżywiej zareagowali zwolennicy opcji austro-węgierskiej. 16 sierpnia 1914 roku powołali w Krakowie Naczelny Komitet Narodowy, który przystąpił do organizowania Legionów Polskich przy armii Austro-Węgier. Stosunek Wiednia do sprawy polskiej był dwuznaczny ze względu na niechęć do antagonizowania sojusznika niemieckiego. Zwolennikom opcji rosyjskiej, którzy w październiku 1914 roku utworzyli w Warszawie Komitet Narodowy Polski (KNP), niewiele obiecywała postawa Rosji planującej w przypadku zwycięstwa nad państwami centralnymi przesunięcie swej granicy na linię Odry, ale nie wspominająca o autonomii dla Polaków. Stanowisko Rosji nie uległo zmianie nawet po wycofaniu się wojsk rosyjskich z Królestwa Polskiego w 1915 roku. Wielka Brytania i Francja nie wykazywały zainteresowania Polską, uznając ją za wewnętrzny problem Rosji. Państwom zaborczym wydawało się, że wojnę rozstrzygną bez zobowiązań wobec Polaków, którzy byli zmuszeni walczyć w przeciwnych armiach i to często na własnej ziemi. Wobec niechęci państw centralnych do podjęcia sprawy polskiej Józef Piłsudski rozbudowywał tajną Polską Organizację Wojskową, której celem była walka zbrojna przeciw Rosji. Szeroką akcję na rzecz odrodzenia Polski prowadzili na Zachodzie Ignacy Jan Paderewski i Henryk Sienkiewicz. Latem 1915 roku państwa centralne podzieliły Królestwo Polskie na 2 generalne gubernatorstwa - niemieckie i austriackie. W październiku zwolennicy Komitetu Narodowego Polskiego utworzyli Międzypartyjne Koło Polityczne. Wyczerpywanie się rezerw mobilizacyjnych skłoniło państwa centralne do szukania rekruta w okupowanym Królestwie Polskim, w zamian za utworzenie satelickiego państewka polskiego. W tym celu cesarze Niemiec i Austro-Węgier ogłosili 5 listopada 1916 roku akt „5 listopada”, w którym wezwali Polaków do wstępowania do armii austro-węgierskiej i niemieckiej, ale nie sprecyzowali ani granic, ani ustroju przyszłej Polski. Mimo to akt „5 listopada” miał przełomowe znaczenie, gdyż przekreślił solidarność państw zaborczych w stosunku do Polski oraz postawił na forum międzynarodowym kwestię jej niepodległości. 

W styczniu 1917 roku powstała w Warszawie Tymczasowa Rada Stanu. Zmieniła swoje stanowisko również Rosja, wspominając o możliwości utworzenia państwa polskiego złożonego z trzech zaborów.

Po rewolucji lutowej (1917) Piotrogrodzka Rada Delegatów przyznała Polsce prawo do niepodległości, a Rząd Tymczasowy zapowiedział stworzenie państwa polskiego w sojuszu z Rosją. Powołano Komisję Likwidacyjną do Spraw Królestwa Polskiego oraz Naczelny Polski Komitet Wojskowy, a także zaczęto tworzyć Korpusy Polskie w Rosji. Zachodni członkowie ententy, nie krępowani polityką rosyjską, coraz częściej opowiadali się za odbudową Polski. W sierpniu 1917 roku powstał w Paryżu pod przewodnictwem Romana Dmowskiego, Komitet Narodowy Polski, który został uznany przez ententę za przedstawicielstwo polskie. We Francji zaczęła powstawać armia polska. 

Wobec odwlekania realizacji aktu „5 listopada” przez państwa centralne Piłsudski odmówił złożenia przysięgi na wierność obu cesarzom i został internowany w Magdeburgu. Złożenia przysięgi odmówiły także I i III Brygada Legionów Polskich, które rozbrojono i umieszczono w specjalnych obozach. Na miejsce Tymczasowej Rady Stanu, państwa centralne powołały we wrześniu 1917 roku Radę Regencyjną, jako najwyższą władzę tymczasową w Królestwie Polskim. Po rewolucji w Rosji (listopad 1917), w której uczestniczyli działacze SDKPiL, PPS-Lewicy oraz zbuntowani żołnierze-Polacy, bolszewicy ogłosili Deklarację praw narodów Rosji, przyznając im prawo do niepodległości. Deklaracja okazała się jednak martwą literą wobec planów rewolucji europejskiej. W marcu 1918 roku bolszewicy zawarli odrębny pokój z państwami centralnymi w Brześciu Litewskim. Usankcjonował on kontrolę Niemiec i Austro-Węgier nad terenami przedrozbiorowej Polski, która miała się stać satelickim państewkiem na obszarze byłego Królestwa Polskiego, bez oddanej Ukrainie Chełmszczyzny. Walczący jeszcze u boku armii państw centralnych Polski Korpus Posiłkowy generała Józefa Hallera przeszedł pod Rarańczą przez front, by połączyć się z oddziałami II Korpusu Polskiego. W maju 1918 roku obie formacje stoczyły przegraną bitwę z Niemcami pod Kaniowem, która stała się symbolem współdziałania sił polskich walczących dotąd po przeciwnych stronach. Korpusy Polskie w Rosji, broniące Polaków przed siłami bolszewickimi, zostały rozbrojone przez Niemców. 

8 stycznia 1918 roku Prezydent USA Thomas W. Wilson ogłosił 14-punktową deklarację, której 13 punkt dotyczył niepodległości Polski. Wiosną 1918 roku państwa ententy prowadziły tajne rokowania z Austro-Węgrami, oferując im integralność oraz przyznanie ziem polskich w zamian za porzucenie sojusznika niemieckiego, jednak wobec fiaska tych rozmów w czerwcu ponownie wypowiedziały się za pełną niepodległością Polski.

I wojna światowa zakończyła się klęską wszystkich trzech państw zaborczych, co umożliwiło wyzwolenie Polski. Wobec klęski państw centralnych, 7 października 1918 roku Rada Regencyjna wydała manifest do narodu polskiego proklamując niepodległość i zjednoczenie Polski. 23 października Rada Regencyjna powołała rząd Józefa Świerzyńskiego, który zwrócił się do paryskiego KNP o reprezentowanie go na forum międzynarodowym. 28 października w Krakowie powstał organ polskiej władzy dla Galicji i Śląska Cieszyńskiego - Polska Komisja Likwidacyjna, pod przewodnictwem Wincentego Witosa. Członkowie POW, legioniści i młodzież zaczęli rozbrajać załogi austriackie w Galicji. Na początku listopada w zaborze pruskim została wyłoniona Naczelna Rada Ludowa (NRL), organ władzy polskiej w Wielkopolsce, na Pomorzu i Śląsku. Jednocześnie na ziemiach polskich narastała fala nastrojów rewolucyjnych. 5 listopada w Lublinie powstała pierwsza Rada Delegatów, a następnie działacze chłopscy utworzyli Republikę Tarnobrzeską. 

W nocy z 6 na 7 listopada powstał w Lublinie Tymczasowy Rząd Ludowy Republiki Polskiej pod kierownictwem Ignacego Daszyńskiego, w którego skład weszli przedstawiciele PPS, PPSD i PSL „Wyzwolenie”. Jego trzon stanowili zwolennicy Piłsudskiego, który 10 października wrócił do Warszawy z Magdeburga. 

11 listopada podpisano zawieszenie broni na froncie zachodnim, a Rada Regencyjna przekazała Piłsudskiemu naczelne dowództwo nad tworzącym się wojskiem.

W Warszawie i na ulicach innych miast Polski rozbrajano żołnierzy niemieckich i austriackich oraz świętowano odzyskanie niepodległości.

Odzyskanie niepodległości miało ogromne znaczenie dla całego narodu polskiego. W zmienionych warunkach przeważająca większość ludności polskiej zyskała możliwość swobodnego rozwoju życia narodowego. Zlikwidowane zostały granice, które dzieliły kraj. Ułatwiło to przenikanie kultury i oświaty w ojczystym języku do mas ludowych, co wpłynęło na lepszy rozwój życia politycznego. Również dla krajów Europy Polska nabrała większego znaczenia – stała się państwem niezależnym i usamodzielnionym mogącym samodzielnie decydować o swoim rozwoju i przyszłości

Święto Niepodległości w dniu 11 listopada zostało przywrócone przez Sejm PRL ustawą z 15 lutego1989 roku pod nazwą „Narodowe Święto Niepodległości”

Dzień ten jest dniem wolnym od pracy. Główne obchody, z udziałem najwyższych władz państwowych, odbywają się w Warszawie na placu marsz. Józefa Piłsudskiego, przed Grobem Nieznanego Żołnierza.

(Internet)

Źródła:

1.Tomaszewski J., Landau Z.: Trudna niepodległość. Wyd. I. Warszawa, 1968.

2.Konopczyński W.: Historia polityczna Polski 1914-1939. Wyd. I. Warszawa, 1995.

3.Suleja W., Fonfara A.: Książka z serii: Tak żyli ludzie w dawnej Polsce, W II Rzeczpospolitej.

0111 11 listopada - Dzień Wszystkich Świętych, obchodzony przez chrześcijan od ponad trzynastu wieków.

Jest takim jedynym, szczególnym dniem w roku, w którym przywracamy pamięci osoby nam bliskie, kochane, przyjaciół, kolegów, znajomych, z którymi w chwili ich śmierci rozstaliśmy się na zawsze.

Polska tradycja nakazuje odwiedzenie w te dni grobów swoich bliskich, znajomych i kolegów, zapalenie zniczy, złożenie wieńców i kwiatów. Odwiedzając miejsca wiecznego spoczynku warto zastanowić się nad przemijaniem, przywołać wspomnienia, pomyśleć o bliskich, o kolegach, z którymi już się nie spotkamy.

Nie zapomnijmy w tym dniu o kolegach - członkach naszego Stowarzyszenia, o żołnierzach naszego 69 Leszczyńskiego Pułku Przeciwlotniczego i Leszczyńskiego Garnizonu, którzy odeszli "Na wieczną wartę".

Zapalmy znicze przed pomnikami i obeliskami oddając hołd, szacunek i pamięć Powstańcom Wielkopolskim, żołnierzom 17 pułku ułanów wielkopolskich i 55 poznańskiego pułku piechoty poległym w wojnie polsko-bolszewickiej i na frontach II wojny światowej, ofiarom mordu katyńskiego, uczestnikom ruchu oporu w latach II wojny światowej, którzy oddali swe życie na ołtarzu Ojczyzny.

Naszym, członków naszego Stowarzyszenia oraz żołnierzy 1. Leszczyńskiego dywizjonu plot, zwyczajem, odwiedziliśmy w dniu 28 października leszczyńskie cmentarze i na grobach bliskich nam w służbie żołnierzy zapaliliśmy znicze i zatknęliśmy biało-czerwone i żółto-zielone chorągiewki.

                                                                                                CZEŚĆ ICH PAMIĘCI

Ciszą cmentarną ukołysani, z dala od życia znoju,

dobiwszy wreszcie cichej przystani, odpoczywają w pokoju.

  Elżbieta Daniszewska "Zaduszki" [fragment]

0111 2

Kwitną zniczami ciemne chodniki.

Jesienne kwiaty, błędne ogniki

palą się znicze.

Dziesiątki, setki, tysiące zniczy...

Nikt ich nie zliczy...

Przechodzą ludzie, schylają głowy.

Wśród żółtych liści listopadowych

palą się znicze...

Danuta Wawiłow "Znicze" [fragm.]

W dniu Zaduszek,

W czas jesieni,        

Odwiedzamy bliskich groby,

Zapalamy zasmuceni

Małe lampki - znak żałoby.        

Światła cmentarz rozjaśniły,

Że aż łuna bije w dali,

Lecz i takie są mogiły,

Gdzie nikt lampki nie zapali.

                                       Władysław Broniewski "Zaduszki"

 

0111 3Polskie cmentarze... to białe cmentarze.

Brzozy w pośpiechu ciosane na krzyże,

Gdy świt nie gasnął, trąbka jeszcze grała.

Pod hełmem ciągle nieuśpiona ziemia.

I w grobach sprawa wciąż nieutulona.

Polskie cmentarze... to białe cmentarze.

A gdzież ten spokój, gdzie to zamyślenie?

Gdzie jest ta wieczność w drzewach kołysana?

Polskie cmentarze... to białe cmentarze.

W tym wielkim śniegu, co na śpiących spada.

Jest szpadel obok, karabin, siekiera -

W mozolnym życiu i w gorących dziejach.

   

   Zbigniew Jerzyna "Polskie cmentarze"

                                                  

20221012 0212 października dla wszystkich żołnierzy Wojska Polskiego ma jednoznaczne skojarzenia. W czasie II wojny światowej tego dnia w 1943r. doszło do bitwy pod Lenino. Ze strony sojuszników walczących z hitlerowskim najeźdźcą weszła do walki, dopiero co sformowana polska 1. Dywizja Piechoty. Walcząc w składzie 33. Armii wojsk radzieckich 1.DP osiągnęła początkowo znaczące sukcesy, jednak bez pełnego wsparcia sąsiednich jednostek radzieckich oraz wsparcia artyleryjskiego i lotniczego toczyła walki z wojskami niemieckimi ze zmiennym szczęściem do godzin nocnych z 13 na 14 października. W wyniku działań poniosła duże straty w ludziach i sprzęcie i została zluzowana i wycofana do drugiego rzutu 33. Armii. Bitwa ta była pierwszym starciem z hitlerowskimi wojskami tak dużej jednostki polskiej od czasu kampanii wrześniowej w 1939r. Dla uczczenia tej bitwy żołnierza polskiego w czasie II wojny światowej władze PRL ustanowiły w 1950r. dzień 12 października Świętem Wojska Polskiego. Wojsko Polskie obchodziło to święto do 1989r. Członkowie naszego Stowarzyszenia corocznie spotykają się w tym dniu, aby uczcić pamięć tej bitwy i poświęcenia żołnierza polskiego w dążeniu do wolności, a przede wszystkim do wyzwolenia Ojczyzny spod niemieckiego okupanta.

W tym roku również się spotkaliśmy. Zwyczajowo spotkanie odbyło się w restauracji Olimp. Chęć spotkania się w szerszym gronie emerytowanych20221012 06 oficerów Wojska Polskiego zdopingowała nas do zebrania się z okazji byłego święta Wojska Polskiego i uczczenia rocznicy bitwy pod Lenino i byłego święta Wojska Polskiego. W spotkaniu uczestniczyło 24 członków Stowarzyszenia oraz zaproszeni goście. Prezes Stowarzyszenia kolega Rochmankowski nawiązał do rocznicy historycznej bitwy, jej znaczenia, bardziej symbolicznego, niż militarnego, choć okupionego krwią poległych i rannych żołnierzy polskiej dywizji. Wspomniał również o historycznym już dniu 12 października, obchodzonym w okresie PRL-u jako święto Wojska Polskiego. Po wystąpieniu prezesa Stowarzyszenia kolegi Rochmankowskiego został wręczony medal Stowarzyszenia i legitymacja członkowska.

Prezes Rochmankowski przedstawił propozycję zaopatrzenia się w krawaty „klubowe” z emblematem stowarzyszenia oraz uszycia garniturów klubowych, również ozdobionych emblematami świadczącymi o przynależności do naszego stowarzyszenia.

20221012 11W dalszej części dyskutowaliśmy nad kształtem i wyglądem emblematów i wyrażaliśmy aprobatę na propozycję Prezesa i Zarządu o zaopatrzeniu się w garnitury i krawaty „klubowe”, jak również na temat wydarzeń związanych z bitwą pod Lenino, samej bitwy, jej przebiegiem i wynikach. Były też wspomnienia dotyczące obchodów Święta Wojska Polskiego w minionych latach, służby w jednostkach garnizonu leszczyńskiego, strzelaniach rakietowych na poligonie radzieckim (Aszałuk) oraz polskim (Wicko Morskie).

Imieniny

Sobota, 26-11-2022, Imieniny obchodzą Delfin, Dobiemiest, Jan
Do końca roku pozostało: 36 dni

ZEGAR

Licznik odwiedzin

2188634
DzisiajDzisiaj1095
WczorajWczoraj710
Bieżący tydzieńBieżący tydzień4930
Bieżący miesiącBieżący miesiąc20807
WszyscyWszyscy2188634